هفته دفاع مقدس

من برای آقای رضایی به عنوان یکی از معدود کسانی که بیشترین حضور و نقش را در جنگ داشته اند و اکنون نیز در این باره حتی از بسیاری مردم عادی کمتر سخن می گویند و مدعی اند، احترام بسیار قائلم، اما با این سخن ایشان موافق نیستم. زیرا آنچه هر ساله در کشور ما بزرگ داشته می شود حمله دشمن عراقی به مرزها و شهرهای ما نیست، بلکه همانگونه که از نامی که بر این مناسبت نهاده شده ( هفته دفاع مقدس ) برمی آید، مقاومت مردم و نیروهای نظامی کشور در برابر حمله دشمن است. در باره اهمیت این دفاع و مقابله می توان گفت که گرچه جنگ ما و عراق ۸سال ادامه داشت،  ولی به گمان من سرنوشت آن در همان هفته اول تعیین شد. یک بار دیگر آن حوادث را مرور کنیم: عراق به کشور ما حمله کرد که خوزستان را تجزیه کند و صدام به سربازانش وعده داده بود که تا چند روز دیگر به تهران خواهد رسید، اما در سایه دفاع جانانه مردم و سپاه و ارتش، لشکرهای متعدد و مجهز عراق در شهرها و مناطق مرزی زمین گیر شدند. به نظر من در همان هفته اول جنگ معلوم شد که سرنوشت این نبرد با آنچه صدام خواسته بود تفاوت دارد. بر این اساس، چنین دفاع جانانه و تعیین کننده ای لیاقت آن را دارد که به عنوان نماد جنگ تعظیم شود و همه ساله از آن سخن به میان آید. آنچه باز هم بر اهمیت این دفاع می افزاید، این نکته مهم تاریخی است که ما بر خلاف بسیاری از جنگ های خود در سه چهار قرن اخیر، در جنگ ۸ ساله با عراق، اجازه تفکیک و تجزیه حتی یک وجب از کشورمان را به دشمن ندادیم. و این اراده و همت بیش از هر زمان در همان روزهای اول جنگ آشکار شد و تا پایان آن ادامه یافت. در انتها، سخن خود را تبرّک می کنم به نام شهیدان: فریدون مختاری پور و حبیب الله گنجور، دوستان سالهای کودکی ام، که در نوجوانی در جبهه های جنگ به شهادت رسیدند و شهید جلال سهلی، دوست دوران دانشجویی ام، که درس و دنیا را رها کرد و راه آخرت در پیش گرفت.  

" نامشان زمزمه نیمه شب مستان باد

تا نگویند که از یاد فراموشانند " . 

/ 0 نظر / 51 بازدید