بازنشستگی بزرگ !

دکتر باستانی از معدود مورخان صاحب سبک معاصر است که نه تنها در ایران بلکه در خارج از کشور نیز شهرت دارد. از جمله ویژگی های دکتر باستانی کار پیگیر و مستمر در عرصه تاریخ، داشتن سبکی منحصر به فرد، نثر شیرین و جذاب و داشتن اعتدال در  بینش و روش تاریخی است. در حالی که بسیار بعید است کمبود اساتیدی چون دکتر باستانی بزودی و راحتی جبران شود، جای سوال است که بازنشسته کنندگان اساتید دانشگاه بر اساس چه دلایلی اقدام به چنین کارهایی می کنند؟ خالی کردن دانشگاه از اساتید بزرگ و برجسته آن واقعا به سود کیست؟ این اساتید جای چه کسانی را تنگ کرده اند؟ و ... در زیر بخشی از نامه دکتر باستانی پاریزی خطاب به دکتر رهبر، رئیس دانشگاه تهران، را بخوانید. در پست آینده نیز در باره یکی دیگر از اساتید برجسته دانشگاه تهران، دکتر هادی عالم زاده،  که مدتی پیش بازنشسته شد، مطلبی خواهم نوشت.

 

 

به نام خدا

مرقومۀ مورخۀ 18/4/1387 را که به افتخار بازنشستگی این حقیر صادرشده بود، در این سوی دریاها، درآستانۀ کنگرۀ ایران شناسی دانشگاه تورنتو زیارت کردم. راه دور موجب تاخیر در ادای سپاس شد: ای وقت تو خوش که وقت ما کردی خوش.

من خود این واقعه را می طلبیدم همه عمر/ که قفس بشکند و مرغ به پرواز آید

ابراز عنایت بی حساب آن جناب در حق قدم های کوتاهی این فقیر در راه دانشگاه موجب سرافرازی این حقیر است. بلکه سالها بعد فرزندانم این قول تکرار خواهند کرد که : " بزرگا مردا که پدرمان بود که مردی چون دکتر سیاسی (رئیس وقت دانشگاه تهران) او را از خاک به افلاک کشید و نیک مردی چون فرهاد رهبر، او را از پس پنجاه و هفت سال خدمت معلمی به افتخار بازنشستگی رسانید..."

لابد حالا باید کلاه و قبا کرد و به استقبال بازنشستگی ناگزیر در هشتاد و  سه سالگی رفت. بازنشستگی بزرگ.

 

آن کس که کله نهاد و فارغ بنشست

پنداشت که تقدیمی و تاخیری هست

گو خیمه مزن که میخ می باید کند

گو بار منه که بار می باید بست

 

با تقدیم احترامات

باستانی پاریزی

تورنتو، کانادا، مرداد 1387

/ 0 نظر / 15 بازدید