شاید در میان‌ ملتی‌ شیعه‌ که‌ نام‌ و یاد علی‌ (ع) همیشه‌ و همه‌جا پراکنده‌ است‌، سخن‌ گفتن‌ از آغاز آشنایی‌ با او کاری‌ بسیاردشوار باشد، ولی‌ نگارنده‌ به‌ یاد می‌آورد که‌ اولین‌ آشنایی‌هایش‌ با این‌ نام‌ بزرگ‌ چگونه‌ حاصل‌ شده‌ است‌:

شاید در میان‌ ملتی‌ شیعه‌ که‌ نام‌ و یاد علی‌ (ع) همیشه‌ و همه‌جا پراکنده‌ است‌، سخن‌ گفتن‌ از آغاز آشنایی‌ با او کاری‌ بسیاردشوار باشد، ولی‌ نگارنده‌ به‌ یاد می‌آورد که‌ اولین‌ آشنایی‌هایش‌ با این‌ نام‌ بزرگ‌ چگونه‌ حاصل‌ شده‌ است‌:

من به عنوان یک معلم، در کار حضور و غیاب دانشجویان در کلاس کمی سختگیرم.

روز چهارشنبه گذشته (٢٩خرداد) جلسه دفاع پایان نامه من در دوره دکتری بود. من هیچ وقت از واژه فارغ التحصیلی خوشم نمی آید و همیشه به دانشجویان توصیه می کنم که سعی کنید هیچ گاه فارغ التحصیل نشوید، ولی روز چهارشنبه فهمیدم که حداقل به صورت رسمی از این کار گریزی نیست. راستش مشکلات دوران تحصیل در کشور ما به اندازه ای زیاد است که این بار از فارغ التحصیلی چندان هم بدم نیامد.

در دوران دانشجویی، در ترم اول سال تحصیلی 1367-1366 درسی را انتخاب کرده بودم با عنوان فقه مقدماتی 2 (دانشجویان دانشکده الهیات که در رشته هایی غیر از فقه تحصیل می کنند، 6 واحد فقه عمومی می خوانند: فقه مقدماتی 1، فقه مقدماتی 2 و فقه مقدماتی 3). استادمان روحانی بود به نام فریدزاده، مشهور به فریدالاسلام. پدرهمین دکتر فریدزاده بود که مدتی را در دوره ریاست جمهوری آقای خاتمی، رئیس مرکز بین المللی گفتگوی تمدن ها بود.

تصمیم گرفته ام از این پس بعضی از خاطراتم را که فکر می کنم برای خوانندگان مفید باشد و بیشتر هم به  دوران تحصیل و تدریسم مربوط  می شوند، در وبلاگ بگذارم.  به عنوان اولین مورد، خاطره ای را از اولین باری که در کلاس درس دانشگاه شرکت کردم، در این پست نوشته ام: